Ik dacht dat ik boos geboren was

Bijgewerkt op: 8 nov. 2021

Groep 1 betekende voor mij het begin van het einde van de vrije keuze. Ik mocht niet meer altijd kiezen met wie ik speelde, wat ik speelde en hoe ik speelde. Ik werd met Diba en Nur in de poppenhoek gezet. Nur, zo dominant als ze was, bepaalde meteen de rolverdeling. "Ik ben moeder, Diba is vader en jij bent kind." Ik zag het ongemak wat ik voelde op Diba’s gezicht en concludeerde daarom stilletjes: "Dat gaat gelukkig niet gebeuren, want de meeste stemmen gelden". Maar zodra ik mededeelde dat ik het kind niet wilde spelen, besloot Nur zonder blikken of blozen: "Jawel, want zo willen we het. Toch, Diba?" Diba draaide zich naar het keukentje en pakte haar rol als vader zonder protesteren op. Ik stond paf door Diba’s reactie en hield daarom verder mijn mond. Ik had wat geleerd: je ging (zelfs) niet tegen leeftijdsgenoten in.


Zelfs wat ik dacht, stond me niet vrij. In groep 4 provoceerde Miranda, alsof ik dom was: "Je weet toch wel dat Sinterklaas helemaal niet bestaat?" "Tuurlijk", knikte ik. Maar terwijl ik me omdraaide, dacht ik: "Natuurlijk bestaat ie wel, dom kind". Als ik uit een ander nest was gekomen, had ik dit misschien hardop gezegd. De ouder waar ik tegenop keek, vermeed echter liever conflicten. Dus uiteraard volgde ik dit nastrevenswaardige voorbeeld. Want oh wee als ik het voorbeeld van mijn andere ouder zou volgen. Ik zou niet willen dat ik als te fel, onredelijk of dominant werd gezien. Maar ik leek nu eenmaal niet als twee druppels water op mijn grote voorbeeld. Ik had niet zo snel vrede met dingen die niet naar mijn zin gingen. Was ik dan boos geboren...? Hoewel ook een uitgesproken vrolijk kind, werd ik boos als iets niet zo ging als ik me had voorgesteld. Als iets me te lang duurde, als ik boos genoemd werd, als dat getemperd werd, maar ook als een ander onrecht werd aangedaan, als men egoïstisch was of zich op een andere manier niet netjes gedroeg, als de wereld er een zooitje van maakte... En hoe... Boos mokkeltje, felle tante. Dus ik had kennelijk te leren:

‘Slik in.’ ‘Laat los.’ ‘Niet zo happen.’ ‘Zet je erover heen.’

Als iets water op het vuur gooide… Want dat was lekker makkelijk gezegd.


Mindfulness oefenen, kreeg ik als tip.


En dat hielp zeker. Maar dat was lang niet het hele verhaal, want zodra mijn hoofd weer zelf begon te creëren (wat onlosmakelijk verbonden is aan mens zijn), werd het geleid door onopgeloste zaken.

En dat was het: onopgeloste zaken. Niemand wordt boos geboren. Er was gewoon al heel vroeg over kleine Nina's grenzen heen gegaan.

En zo bleken er nog een heleboel gevoelens die ik niet uitte, omdat ik dacht dat ze er niet mochten zijn. En ook op dat gegeven reageerde ik onbewust met boosheid; ik was continu mijn eigen innerlijke reacties aan het verdedigen. Toen ik dit snapte werd mijn boosheid onder andere de graadmeter voor de hoeveelheid opgekropte gevoelens. Alles veranderde toen ik leerde dat elk gevoel een doel dient.

Onze reactie op angst is vechten of vluchten, zodat we onze veiligheid kunnen waarborgen. Als we ons verdriet toelaten, zijn we op weg naar genezing; we zoeken zichtbaar steun en anderen worden aangespoord om deze te geven. We worden boos als we de drang voelen om onze persoonlijke grenzen te bewaken of te herstellen. Allen bedoeld om weer terug te keren naar een vrolijke staat.

Toen ik dit snapte, begon ik mijn boosheid te omarmen. Ik werd een stuk liever naar mezelf. In plaats van me schuldig te voelen als ik boos was, dacht ik: "Wat ben ik toch een gevoelig meisje". Hoewel het slechts een gesprek met mezelf was, voelde ik me gehoord en de boosheid zwakte met rasse schreden af. En met hoe meer mensen ik praat, hoe vaker ik hoor (in welke gradatie ook): allen worstelen met zichzelf (durven) zijn versus het volgen van opvoeding/omgeving/maatschappij.

De ene huilt, de ander schuilt, hij denderde door, zij bevroor en ik… Ik word kennelijk boos. Of ik daar nou openlijk gehoor aan geef, of mijn relaas in het geheim voortzet tussen mijn oren. Voel, denk en wil jij ook weleens anders dan je is geleerd? Wat mag er niet zijn, maar is er wel? Wat toon je in plaats daarvan, naar jezef en naar de buitenwereld?

#selfcoaching #introspection #personalgrowth #zelfontwikkeling #zelfreflectie